Rektör beyin özel daveti üzerine, bugün Atilim University‘ine katıldım (2 Eylül 2024/Pazartesi).

31.08.2024 tarihinde istifa ederek ayrıldığım Çankaya Üniversitesi‘yle hiçbir bağım kalmadığını sevinçle duyurmak istiyorum. Bu kurumda çalışmaya başlamamın en önemli sebebi, o zamanlar bu kurumun rektörlüğünü yapan Profesör Dr. Can Çoğun hocanın nazik daveti, teşviki, akademisyen tavırlarıdır. Kendisiyle çalıştığım dönemden çok keyif aldım, huzurlu ve başarılı bir dönem geçirdim (Üstelik, çok zorlu bir dönemdi; mesela, Covid19, onun rektörlüğü zamanında yaşandı ve bu süreç olabilecek en iyi şekilde atlatıldı.) Bu yüzden de, bu kurumda tek vedalaştığım yönetici kendileridir. Tekrar, bu platformdan, Profesör Dr. Can Çoğun hocamıza şükranlarımı sunuyorum.

Süresiz sözleşmem olmasına rağmen, Çankaya Üniversitesi‘den ayrılmamın bir çok sebebi var. En başta da, kurumsal olmaktan uzaklaşarak, idarecilerin fevri davranış ve kararlarını saymam gerekir.

…

Sonuç olarak, vedalaşırken, eski rektör Prof. Dr. Can Çoğun hocam çok üzüldüğünü belirtti. Sağ olsun.

Aşağıdaki “berat” Çankaya Üniversitesine katkılarımdan dolayı, Can Çoğun hocamın rektörlüğü zamanında, onun girişimleri sonucu bana verilmiştir.

Söylenecek çok şey var ama dinleyecek çok kulak yok.

O yüzden, kalsın benim davam, divana kalsın.

PS 1:

Arayan ve destek veren onlarca Çankaya Üniversitesi öğrencilerine çok teşekkür ediyorum. Bulunduğum her kurumda kapılarım tüm öğrencilerime her zaman açık olacaktır.

PS 2:

Ne yazık ki, buradan teşekkür edemediğim idare personellerimiz ve akademisyenlerimiz var. Beraberce, uyum içinde çalıştığım bu değerli insanların isimlerini yazmak, onlar açısından sıkıntı doğurabilir. O yüzden, onlara sessizce teşekkür ediyorum.

Belirtmekte fayda var, Çankaya Üniversitesinin en başta öğrencileriyle, sonra çalışanların %99u ile, üniversitenin sahipleriyle hiç bir sorunum yok, kızgınlığım yok. Kısacası, kurum olarak, Çankaya Üniversitesi ile hiç bir sorunum yok. Olmadı. Olamazda. Ülkemizdeki her akademik kurum değerlidir, desteklenmelidir, geliştirilmelidir. Sadece yönetici unvanını yanlış anladığını düşündüğüm; yönetici olmayı yanlış yorumladığına inandığım 3-4 kişinin yaptığı ayıpları, kabalıkları kayıt altına almak ve UNUTMAK istediği ile bu yazıyı kaleme aldım. Bu süreç bu kişiler için şahsi olabilir ama benim için şahsi bir mesele de değil. Bu “kişiler” ve “onların kişilikleri” de benim ilgi alanımda değil; asla bir insanı karakterize etme ve sınıflandırma gibi yanlış bir tavır içine giremem. Onları yargılamıyorum, onları tartışmıyorum. Diğer yandan, Çankaya Üniversitesi kurumu adına aldıkları kararları tartışıyorum ve onları yorumluyorum (ve ne yazık ki, olumlayamıyorum). Dünyanın en iyi “annesi, babası, kardeşi, ablası, abisi, teyzesi, halası, dayısı, amcası vesaire” olabilirler ama bu onları aynı zamanda “iyi yönetici” yapmaz; yapması gerekmez. Tersi de doğru. Bu ikisi arasındaki ayrımı bilerek yazıyorum. Olaya, siyah-beyaz bakmıyorum. Akademisyenliğin önemli kısmı araştırma olsa da, bir de elde edilmiş ve elde ettiğimiz sonuçları aktarma gibi bir görevimiz var. Hocalık. Yani işimiz, insanlar ve insanlık. İşte, neden burada paylaşıyorsun sorusunun yanıtı bu: Gelecek nesil akademisyen ve yöneticilerin KİBİRDEN uzak, işbirlikçi, yeniliklere ve beyin-fırtınalarına açık, demokrasi ve insan haklarına, çalışanların haklarına, hukuklarına, onurlarına saygılı; bilimden ve bilimsel yaklaşımlardan sapmayan, düşünce özgürlüğüne haiz, liyakat sahibi nesiller olarak yetişmesine katkı sunmak.

Atasözlerinde bahsettiği gibi, bir musibet bin nasihatten iyidir. Bilim dünyasının gelişmesinde, sadece doğru yaklaşımlar ve sonuçlar değil, en az onlar kadar, yapılan yanlışlar da katkı sağlamıştır. Biri yanlış bir tartışmaya neden olur; tartışılır ve sonra doğrusu ortaya çıkar; mükemmel bilimsel ‘teoremler, teoriler, tezler, kanunlar ve kurallar’ ortaya böyle çıkar. Budur!