(Yazının Türkçe versiyonunu bu safyanın altında bulabilirsiniz)

“Rohit Nagnath Pawar” is my hero, who came to the Lokmanya Tilak Municipal General Hospital with a “machete lodged” in his head after a late-night attack in Mumbai on May 07, 2026.

The news website where I read the article about “Rohit Nagnath Pawar” also had a video on its page. He appeared quite calm, with a machete lodged in his head; he was even looking at something on his cell phone. In an interview he gave, he said he had been attacked for no reason.

While reading the news, I felt very strange because Rohit Nagnath Pawar’s reactions and behavior seemed extraordinary. Given his situation, I would have expected him to be concerned about his own life. But Rohit Nagnath Pawar was living as if it were perfectly normal. His indifference to his own life or future suddenly enlightened me.

In fact, it wasn’t just Rohit Nagnath Pawar who was extraordinary. He was simply the best representation of the routine life we ​​live. A question arose in my mind: are we living differently from Rohit Nagnath Pawar? Are we behaving like him?

When you look at what people are experiencing in this era, under various evil regimes and administrations, what do you see? I see billions of people with machetes stuck in their heads, who are either unaware of it or simply don’t care. Consider a Russian who has lived under Putin’s rule for countless years, or a Hungarian who has lived under Orban’s rule for 16 years, or the citizens of African countries whose lands have been plundered and looted by Western colonial powers under kings, ministers, and presidents who have been in power for decades… Consider me, who dares to give another example… Which of us doesn’t have a machete stuck in our head? Which of us doesn’t act as if this abnormal situation is normal? Which of us is honest with ourselves? Which of us is sincere with ourselves? The experience we’ve gained through learned helplessness forces us to see these abnormalities as normal. We have such a vital defense mechanism, a defensive reflex, for survival. In fact, this mechanism works, and we survive. But is survival the same as living? If you feel an emptiness inside, if you can’t feel enough joy of life, the reason lies in the answer to this question.

“Rohit Nagnath Pawar” is a hero for me: an anti-hero! Looking at him made me understand my own truth: Thank you, and have a healthy day.

Benim kahramanım bir anti-kahraman!
(The English version of this essay can be found above)

“Rohit Nagnath Pawar” benim kahramanım. 7 Mayıs 2026 gecesi Mumbai’de gerçekleşen bir saldırıdan sonra kafasına saplanmış bir “pala” ile Lokmanya Tilak Belediye Genel Hastanesi’ne geldi.

“Rohit Nagnath Pawar” hakkındaki haberi okuduğum haber sitesinin sayfasında bir de video vardı. Kafasında pala saplı olduğu halde, oldukça sakin görünüyordu; hatta elindeki cep telefonundan bir şeylere bakınıyordu. Kendisinin verdiği röportajda, nedensiz yere saldırıya uğramıştı.

Haber okurken kendimi çok garip hissettim; çünkü “Rohit Nagnath Pawar”ın tepkileri ve davranışları olağanüstü görünüyordu. Durumu göz önünde bulundurursak, kendisi için, hayatı için kaygılanmasını beklerdim. Ama, “Rohit Nagnath Pawar” olayı çok normal bir şeymiş gibi yaşıyordu. “Kendi hayatını ya da geleceğini umursamaz tavrı” benim bir anda aydınlanmama neden oldu.

Aslında, olağanüstü olan yalnızca “Rohit Nagnath Pawar” değildi. O sadece bizim yaşadığımız rutin hayatın en iyi temsilcisiydi. Şöyle bir soru aklımda belirdi; biz “Rohit Nagnath Pawar”dan farklı mı yaşıyoruz; bizde “Rohit Nagnath Pawar” gibi davranmıyor muyuz?

Birbirinden kötü iktidarların, yönetimlerin altında, bu çağda insanların yaşadıklarına baktığınızda ne görüyorsunuz? Ben, kafasına pala saplanmış ama ya bunun farkında olmayan ya da umursamayan milyarlarca insan görüyorum. Bilmem kaç yıldır Putin yönetiminde yaşayan bir Rus’un, ya da 16 yıl Orban yönetiminde yaşayan bir Macar’ın, ya da Afrika’da onlarca yıldır iktidarda olan krallar-bakanlar-cumhurbaşkanlarının yönetiminde ülkesini Batılı sömürgecilerle talan eden, yağmalayan Afrika ülkelerindeki vatandaşları düşünün… Başka örnek verecek cesareti olan beni düşünün… Hangimizin başında pala saplı değil? Hangimiz bu anormal durumu yaşarken normalmiş gibi davranmıyor? Hangimiz kendimize dürüst? Hangimiz kendisine karşı samimi? Öğrenilmiş çaresizlikle kazandığımız deneyim bize bu anormallikleri normalmiş gibi görmeye zorluyor. Hayatta kalmak için böyle bir yaşamsal savunma mekanizmasına, savunma refleksine sahipiz. Aslında, bu mekanizma işe de yarıyor ve hayatta kalıyoruz. Peki, hayatta kalmak yaşamak mıdır? İçinizde bir boşluk hissediyorsanız, içinizde yaşama sevincini yeterince hissedemiyorsanız, nedeni bu sorunun yanıtındadır.

“Rohit Nagnath Pawar” benim için bir kahramandır:Antikahraman! Ona bakınca, kendi gerçeğimi anlama neden oldu: Teşekkürler ve sağlıklı günler.